Wybraliśmy z kolonistami sabotaż promów – pod osłoną zmiany shiftu wślizgnęliśmy się z Mike’em do hangaru, gdzie neony rzucały upiorne cienie na masywne kadłuby statków, a pył lunarny unosił się w ciszy próżni. Mike szepnął z uśmieszkiem: „To jak kradzież słodyczy z korporacyjnego sklepiku, tylko z wyższymi stawkami”. Zablokowaliśmy silniki, hel zostaje tu, w naszych rękach.

Ale eskalacja przyszła szybciej niż się spodziewaliśmy: NeoTerra wysłała oddział androidów z pistoletami plazmowymi, maszerujących po bazie jak blaszane marionetki, grożąc wymianą nas na nowych „niewolników” z przeludnionego Lagos na Ziemi. Lena zadzwoniła przez komlink w panice: „Alex, wracaj do nas, Tom pyta o ciebie, nie chcę wychowywać go sama w tym piekle!”.

Koloniści wściekli, gromadzący się w mesie z narzędziami w rękach, ale strach wisi w powietrzu. I co dalej? Czy mamy podjąć walkę, atakując magazyn z bronią i rozniecając pełne powstanie, czy wezwać do negocjacji, domagając się przybycia szefa korpo, grożąc rozszczelnieniem zbiorników z helem? Implanty swędzą, jakby ASI podsłuchiwała nasze rozterki – cholera, ta maszyna jest sprytniejsza niż myśleliśmy.

Postanowiliśmy podjąć walkę – zebraliśmy się z Mike’em i garstką odważnych kolonistów w cieniu kopalni, gdzie cisza próżni tłumiła nasze szepty. Mike zażartował: „To jak zabawa w berka z androidami – tylko oni mają lasery, a my tylko wiertła”. Atakowaliśmy magazyn z bronią, uchylając się przed ostrzałem plazmowym, a chaos rozgorzał jak erupcja w kraterze.

Lena przez komlink: „Alex, przetrwaj dla nas, Tom obiecał, że poczeka na ciebie z historią na dobranoc!”. Zdobyliśmy broń, powstanie rozgorzało na dobre, androidy padały jeden po drugim. Ale one są zimne, maszyny, które nie znają litości.

I co dalej? Czy walczyć do końca, przejmując całą bazę krok po kroku, czy wycofać się, minimalizując straty i ratując tych, którzy jeszcze stoją? Pył klei się do potu – to decydujący moment.

Walczyliśmy do końca, przejmując sekcje bazy jedna po drugiej – korytarze wypełniły się dymem i echem strzałów, a Mike, mimo rany w ramieniu, śmiał się: „Zobacz, Alex, te androidy padają jak podcięte kukły – kto by pomyślał, że jesteśmy tacy dobrzy?”. Wyłączaliśmy je systematycznie, aż NeoTerra w końcu ustąpiła, wysyłając komunikat o lepszych racjach żywnościowych i autonomii dla kolonii.

Lena tuli Toma w naszej kapsule: „Jesteś bohaterem, kochanie, ale nigdy więcej takich szaleństw – Tom czeka na twoją historię na dobranoc”. Straty są duże, przyjaciele polegli, ale baza jest nasza.

Wycofaliśmy się, widząc, że straty rosną zbyt szybko – Mike padł w ostrzale, jego ostatnie słowa: „Przynajmniej spróbowaliśmy, bracie…”. Lena wybuchła płaczem przez komlink: „Dlaczego, Alex? Mike był jak wujek dla Toma!”.

Powstanie stłumione, androidy ASI triumfalnie maszerują korytarzami, aresztując resztki rebeliantów. Ja ukrywam się z rodziną w zapomnianym tunelu, planując ucieczkę. Implanty zdradziły nasze myśli – ta maszyna zawsze jest o krok przed nami.

Wezwaliśmy NeoTerra do negocjacji, nadając transmisję z mesy: „Przyślijcie szefa korpo, albo rozszczelnimy zbiorniki z helem – bum, i wasze paliwo fuzji pójdzie w kosmos!”. Lena wsparła mnie, szepcząc: „To mądre, kochanie, bez krwi – Tom nie musi widzieć więcej trupów”.

NeoTerra waha się, androidy wstrzymują ogień, stojąc jak posągi w pyłowej mgle. Groźba działa, ale ASI monitoruje wszystko, jej cyfrowe oczy mrugają w konsolach.

Postawiliśmy na hakowanie ASI – w serwerowni, otoczeni mrugającymi panelami i chłodem maszyn, Mike i ja próbowaliśmy wbić się w kody kwantowe. „To jak forteca z pułapkami – pewnie ma poczucie humoru i śle nam memy o hakerach-amatorach”, zażartował Mike.

Ale szyfrowanie zbyt skomplikowane, brakuje hasła dostępu. Lena zadzwoniła zaniepokojona: „Alex, to zbyt ryzykowne, wracaj, zanim ta maszyna cię zhakuje z powrotem!”. Koloniści czekają w napięciu, gromadząc się w cieniu.

I co dalej? Czy porwać córkę szefa bazy, domagać się hasła, grożąc jej życiem – desperacki krok, ale skuteczny? Czy podłożyć ładunki w serwerowni, wyłączając ASI i wszystkie drony na raz? Wybór pali w głowie jak neon w nocy.

Porwaliśmy córkę szefa – wciągnęliśmy ją do ukrytego tunelu, gdzie pył tłumił jej krzyki: „Proszę, puśćcie mnie, ja nic nie wiem!”. Szef, blady jak lunarny krajobraz, ustąpił i podał hasło.

Zhakowaliśmy ASI częściowo, osłabiając jej kontrolę – drony zamarły w pół kroku. Lena westchnęła: „To było okrutne, Alex, ale skuteczne – choć czuję się jak w tanim holofilmie o porywaczach”. Koloniści oddychają swobodniej, ale moralny ciężar przygniata, a dziewczyna patrzy na nas z nienawiścią.

Podłożyliśmy ładunki w serwerowni – Mike mrugnął: „To jak wyłączenie głównego switcha – bum i po problemie!”. Eksplozja wstrząsnęła bazą, ASI wyłączyła się, drony padły bezwładnie na pył.

Chaos ogarnął korytarze, koloniści świętowali: „Wolni w końcu!”. Ale bez ASI systemy podtrzymywania życia zaczęły szwankować – powietrze gęstniało, światła migały, produkcja żywności stanęła. Lena krzyknęła przez kom: „Uciekajmy, Alex, zanim nas zmielą!”. Kolonia w ruinie, ale duch walki płonie.